Filmavondje.

Ik was al 4 dagen niet meer buiten geweest. Ik veranderde stilaan in een verdroogd plantje. Een bleek, verdroogd plantje. Ik was niet meer gezond en snakte naar buitenlucht. Ik hou niet van wandelingen zonder doel dus ik wandelde naar de videotheek, aangezien er toch niets op tv te zien was. Ik huurde Step Up 2 en Aanrijding in Moskou.

In die volgorde geef ik u hier een kort verslag.

  1. Step Up 2: The Streets

Het verhaal is iedereen bekend. Het ene hoofdpersonage is van the wrong side of the tracks, het andere één of andere bigshot. Wrong Side wordt op één of andere manier gedwongen een metamorfose te ondergaan en kan hierbij rekenen op de hulp van Bigshot. (Het kan ook omgekeerd – Bigshot wordt geholpen door Wrong Side.)
Deze formule kennen we al van Grease, Save the Last Dance en in dit geval van de prequel, Step Up. We kunnen dus concluderen dat deze verhaallijn populair is bij makers van muzikale/dansfilms.

Mijn verdict: ik blijf grijpen naar dit soort films. De hoofdpersonages zijn meestal leuk om naar te kijken en goed in wat ze vooral doen in de film; dansen.
Bij het bekijken van deze film kriebelde mijn hele lichaam, ik heb dan achteraf ook een aantal van mijn oude dansjes nog eens gedaan, voor de spiegel. (Na 12 jaar dansen is het moeilijk stil zitten.)
Voor iemand die van muziek en dans houdt is Step Up 2: The Streets een dikke vette aanrader. Mensen die niet van het genre houden vind ik niet alleen vreemd maar raad ik ook af deze langspeler te bekijken want een erg diepe verhaallijn zit er niet in.

2. Aanrijding in Moskou

Een film over ne rosse camionchauffeur en een uitgebluste madam die er nog beter uitziet dan ze zelf gelooft. Een film over een puberende dochter die op een enorm vertederende en herkenbare haar alleenstaande moeder verdedigt. Een film over ne rosse camionchauffeur die de uitgebluste madam een enorm mooi paar schoenen geeft met fut en pit als extraatje.
Taferelen die niet bij mij thuis maar hoogstwaarschijnlijk wel bij andere mensen thuis ooit echt zijn gebeurd. Uit het leven gegrepen, zeg maar.
Zo enorm echt.

Mijn verdict: is al af te leiding uit de beschrijving hierboven, denk ik. Vlaamse film op z’n best. Wie van Dagen Zonder Lief hield, zal dit zeker ook kunnen smaken.
Oh en dat geweldige Gentse accentje ook.

Explore posts in the same categories: Uncategorized

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s


%d bloggers op de volgende wijze: