[Wijvenweek] Kids.

Praten over kinderen?! IK BEN ER ZELF NOG EEN!
Er zijn genoeg kleine ukkie’s in de familie/omgeving, dus ik zal het daar maar over hebben.

Ik heb graag kindjes ja, maar geen “platte boelekes”, zoals we dat hier in Antwerpen zeggen. Het enige dat die doen is blijten en schijten, zoals ik dat hier in Antwerpen zeg.


Zowel mijn zus (Sjoertje) haar eerste kindje (Lola) als haar tweede kindje (Flor) heb ik vastgehouden toen ze nog maar een paar dagen oud waren. Tuurlijk vond ik dat leuk, ik ben tante Zjoske. Het sloeg me echter een beetje tegen toen ze in slaap vielen in m’n armen. Ik dierf niet meer bewegen uit schrik van ze te wekken dus zat ik daar zowel bij kind 1 als bij kind 2, helemaal bevrozen, gedurende een dik uur (zo voelde het toch aan). Na een tijdje zei m’n zus “Alles okee daar, zus? Ge ziet er een beetje onwennig uit..” – “Ik durf ni bewege” waarop mijn zus de kleine schattigaard uit m’n armen nam zonder ze wakker te maken. Oef…

Mijn neef Seppe, die me jaren heeft geplaagt omdat ik de kleinste en de jongste van de familie ben, heeft ook al twee kindjes. Toen hij en zijn vriendin, Vanessa, na de geboorte van hun eerste, Thor, thuis waren, ging ik op bezoek. Vanessa stelde voor dat ik Thor even vasthield waarop Seppe zei “Laat em ni valle, eh Zjos!”. “Nee, bedankt, Vanessa, liever niet.”

De kinderen van mijn neef Jef, daar speel ik graag mee. Net zoals hun vader kunnen Seth, Lewis en zelfs Marie wel tegen een stootje. Seth is de oudste van alle kinderen en heeft een zeer, laat ons zeggen, hoog stemmetje. “Eeh Zjoske, ebde gij uwe GameBoy bij?” – “Ja Seth, ik eb dieje bij ma das ne PSP, gene GameBoy” – “Ja en dan, mag kik der op spele” En toen werd het stil… voor een half uurtje, tot hij het spel beu was.

Op familiefeesten zie je me na een tijdje meestal in de speelkamer zitten met de kleinsten van de familie. Daar zit ik niet alleen veilig weg van de enge grote mensen en mijn neven die me stiekem nog steeds midget noemen maar ik vind het ook gewoon super hoe lief die ukkie’s allemaal zijn. En hoe hard ze op hun ouders lijken.

Nee, mijn bioklok begint nog niet te tikken. Ja, ik heb het moeilijk met zwangere mensen die elke zin afsluiten met “want ik ben zwanger” of hun dikke buik als excuus voor alles gebruiken. Maar ik ben nog geen mama, dus ik weet niet wat die hormonen allemaal met je doen.
Als ik een middag doorbreng met m’n nichtjes Lola en Flor, ben ik blij dat ik ze op het einde van de dag terug kan overhandingen aan hun mama, al is het maar zodat zij die vieze pamper kan verversen.

Maar o wee voor de mensen die hen pijn doen, die krijgen met mij te maken!

Explore posts in the same categories: Uncategorized

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s


%d bloggers op de volgende wijze: