Rage.

Geïnspireerd door Pietel, die op zijn beurt geïnspireerd was door Michel Vuijlsteke, pen ik hier ook mijn leerkrachttrauma’s eventjes neer.
Believe me, rebels without causes zoals me zelf, hebben er genoeg.

Lagere school, 1e studiejaar, Juf Chrisje.
 Een aantal van mijn klasgenootjes en ik mochten mee doen met de theaterproductie Het Oneindige Verhaal in het toenmalige KJT (Kinder Jeugd Theater – nu Het Paleis). Het Oneindige Verhaal is de toneelversie van The Never Ending Story, dé fantasyfilm van de jaren ’80, naast Labyrinth.
Mijn papa was een filmfreak en nam bijna alle films van FilmNet op. (FilmNet werd later Canal+ en Canal+ werd Prime). Ik zei dus tegen Juf Chrisje dat ik de video eens zou meenemen zodat iedereen kon zien wat Het Oneindige Verhaal was.
Vergeetkop dat ik was, vergat ik natuurlijk op de afgesproken dag de video te vragen aan mamie en had ik hem dus niet bij. Het was maandag en dat was de vaste dag dat we in de namiddag gingen zwemmen maar omdat ik de video vergeten was, zei Juf Chrisje “jij gaat niet mee zwemmen, als straf voor je vergeetachtigheid” – mijn reactie: wenen! Waarop Juf Chrisje dan weer zei “je kan wel zwemmen, in je eigen tranen dan wel”.
Mijn vergeetachtigheid is er raar maar waar alleen maar erger door geworden.

Lagere school, 3e studiejaar, vervangleerkracht Meester Gert (of was het Geert?).
In de lagere school verlopen toetsen steeds met ringmappen tussen de leerlingen, om het spieken tegen te gaan. Om één of andere duistere reden – niet spieken want daar was ik te braaf voor – leunde ik naar achter waardoor het leek alsof ik achter de ringmap wilde gluren. Meester Ge(e)rt, met de enorm dikke oorlellen, tolereerde dit niet en smeet een kletsnatte bordspons, flotsj, in mijn gezicht.
Ja, in de lagere school schrijf je nog met inkt die uitloopt als hij nat wordt. Ja, de spons viel op mijn blad. Ja, mijn toets was om zeep. Ja, mijn humeur ook. Nee, ik was echt niet aan het spieken!

Middelbare school, 3e tot 6e leerjaar, Meneer De Backer (aka De Kakker, Vieze Kabouter, Zatlap, etc), wiskunde.
De eerste twee jaren op de middelbare school waren best tof maar op de eerste dag van het derde jaar was alles om zeep. Ik had van mijn mama, die tijdens haar zwangerschap van mij een interim gedaan had op de school waar ik nu zat, al gehoord van William De Backer. Een vies oud klein mannetje dat zoveel rookte dat zijn baard er gelig van uitsloeg en schijnbaar ook veel dronk, maar dan in het geniep. Hij had “ne move” gedaan om mijn lieve onschuldige mamie te versieren, wat niet gelukt was want vieze oude mannetjes is niet meteen haar type.
Eventjes aan tonen wat een fijne man hij is/was; SISA heeft 2 speelplaatsen, eentje voor 1-2-3, eentje voor 4-5-6. Op die van 1-2-3 mag je niet roken, maar dat deed De Kakker wel. Toen ik hem, met mijn grote mond, daarover aansprak zei hij “ik heb nooit gezegd dat ik een eerlijk man was, Zjoske Lotry”. Okee, dan… Fijn.
Ik heb totaal geen rekenknobbel en keek dus stevig op tegen de lessen wiskunde. Toen ik op een moment uitleg vroeg aan mijn buur in de klas, dacht meneer De Kakker dat ik aan het spieken was bij de oefeningen die we moesten doen. Hij riep “Zjoske Lotry, stop met spieken!”. Ik wilde mezelf verdedigen en uitleggen dat ik de oefeningen niet snapte maar De Kakker had er geen oren naar. In een impulsieve opwelling riep ik door de klas “meneer, het is niet omdat u destijds niet heeft kunnen “scoren” bij mijn mama dat u nu een “pik” moet hebben op mij, hoor!!!!”. Een ijzige stilte. Die twee seconden tussen mijn uitspatting en zijn antwoord leken uren. “Wat zei je daar, Zjoske?” Mijn buurman kneep onder de tafel in mijn been en zei tussen zijn tanden door “niet opnieuw zeggen, Zjos, hou gewoon je mond” – “Niets meneer, laat maar”. Onze klas is nooit meer zo stil geweest. Toen mijn handen eindelijk niet meer trilden riep meneer De Kakker mij bij hem “kom eens aan mijn bureau zitten, Zjoske”. Met knikkende knieën ging ik naar voor. “Wat is het precies dat je niet snapt aan die oefeningen?”

V FOR VICTORY

Spijtig duurde die victory alleen maar tot het einde van die les, want daarna was onze relatie zowaar nog slechter als voordien.

Middelbare school, 5e en 6e leerjaar, Mevrouw Leemans, Frans.
Over mevrouw Leemans heb ik niet bijzondere anekdotes te vertellen. Ik kan alleen maar zeggen dat ik de laatste twee jaar van de middelbare school niet blij was dat ik dezelfde achternaam heb als mijn mama. Zij had ook les gehad van mevrouw Leemans en het was haar niet goed bekomen. Toen Edith (haar voornaam die wordt uitgesproken alsof we iets vies in onze mond hebben) X aantal jaar later nog een Lotry op de lijst zag staan, wist ze meteen dat ik de dochter was van en zette ze haar vernietigingstocht verder.
Ik was nog niet getraind in het houden van mijn mond, dus dat zorgde zo nu en dan voor vuurwerk.

Voor één of andere reden, heb ik in de hogeschool nooit echt problemen gehad met lectoren. Eén keer ben ik de klas uitgezet maar noch ik noch de lector hebben hier een grudge aan over gehouden. En ik heb geleerd wanneer je wel of niet je mond kan opendoen. Een beetje toch.

Explore posts in the same categories: Uncategorized

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s


%d bloggers op de volgende wijze: