Times flies…

…when you’re having fun.

Het is tijd voor een nieuwe post, denk ik dan!

Al heel de week ben ik zo’n beetje grieperig, niet echt ziek maar ook niet echt gezond. Vanmorgen had ik zelfs een beetje koorts. Ik ben klein maar sterk en dat wil dus zeggen dat ik, met hulp van m’n goede vriend Dafalgan, toch goedgemutst naar theguesthouse trok.

Deze week hebben we (mijn supercoole stagebegeleidster – kwestie van puntjes te scoren ;) – Ellen en ik) veel in de auto gezeten. Op sommige dagen zelfs meer dat dan op bureau, het harde leven van een reclamemaker…
Gisteren zijn we, in het kader van DS Solidariteitsprijs, langsgeweest bij Moeders voor Moeders. Laat ons zeggen dat het redelijk indrukwekkend was. We kregen een hele rondleiding in de 4 (?) huizen van de organisatie. Overal lagen spullen, van kledij tot speelgoed tot zelfs kinderwagens. Allemaal van mensen die hun spullen zomaar weggeven, om anderen te helpen.
Moeders voor Moeders is opgestart door één dame, Monique Verdickt, die 8 kinderen heeft. De plaatselijke parochie kwam dan ook af en toe vragen of ze geen kleertjes op overschot had. Zo is Moeders voor Moeders begonnen op de zolder van Monique en nu uitgegroeid tot een onafhankelijke organisatie met 120-tal vrijwilligers.
We kregen ook een demonstratie van de “vondelingenschuif”. Vroeger leek dit concept me echt het meest onmenselijke dat men kon doen, je kindje in een schuif leggen. Toen ik ze uiteindelijk zag, zag ik dat ze verwarmd is, er een alarm afgaat, zodat men binnen de 15min daar staat om het kindje te “redden” enzoverder… Zoals de jongeman die ons de rondleiding gaf, zei: ze proberen een menselijke oplossing te geven aan iets onmenselijks.

En nu naar het iets minder zware nieuws… Maandag komt er nog een stagiaire bij theguesthouse. Volgens Ellen praat ze veel én snel… (en dat voor een Limburgse…) Ik hou mijn hart al vast want hoewel ik vroeger ook ENORM veel praatte, ben ik nu minder opgewassen tegen spraakwatervallen, vooral ’s ochtends.
Ja, ik praatte ENORM veel. Mijn mama zei vaak tegen mij “Zjoske, als je niet praat kan je ook ademen, hoor”, zo erg was het. Op mijn rapporten van de lagere school stond bijna elke keer “Zjoske praat teveel” – “Zjoske’s mond staat geen twee minuten stil” en zelfs één keer “Zjoske, je geroep stoort, besef je dat wel?”. Vrij beschamend, noem ik dat. Maar nu is het allemaal veel beter, hoewel ik nog wel zo af en toe een aanval krijg en dan die ik mijn vrienden met hun ogen draaien of merk ik gewoon dat ze toch niet luisteren. En dan praat ik toch verder, nah :p
Nuja, ik vraag me af wat ik, buiten praten, van de nieuwe stagiaire moet verwachten. En hoe mijn laatste twee weken eruit gaan zien. Ik heb al een paar keer de vraag gekregen “Je vindt het hier toch wel leuk, hé?” en dan vraag ik me af of ik eruit zie alsof ik het niet leuk vind. Voor alle duidelijkheid: JA IK VIND HET ECHT SUPERLEUK! Ik wil over twee weken niet weg, zelfs al zou ik eeuwig stagiaire blijven, zou ik nog willen blijven. En dit zeg ik nu niet om puntjes te scoren.🙂

Vanavond moet ik eerst gaan werken, mijn bazin is zwanger en heeft al twee centimeter opening, dus ik denk dat mijn hulp van pas zal komen. Daarna rij ik, normaal gezien, richting Mariaburg – Ekeren, om Leslie’s verjaardagskado te overhandingen en de lokale scouts een beetje te steunen. Aangezien ik nog geen kado heb voor Leslie moet ik dat dus nog gaan kopen. Gelukkig dat ik vroeg wakker was vandaag.

Explore posts in the same categories: Uncategorized

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s


%d bloggers op de volgende wijze: