‘t Was ladiesnight and the feeling was right.

Zes kwetterende grieten. Het vaste, alternatieve, Herman Teirlinck klantenbestand van de Palieter wist niet wat hen overkwam.
Onbeschaamd over seks, standjes, maandstonden en ander vrouwengedoe tetteren, ik kan eerlijk zeggen dat ik daar soms echt behoefte aan heb. En de kerels aan het tafeltje achter ons zaten erbij en luisterden stiekem mee.

Giechelen omdat er eentje zo ongeveer, bijna, zo goed als een nieuw lief heeft, schrikken en houden van de openheid van een ander en zelf dingen delen.

En beseffen dat ik die grieten allemaal supergraag heb en zie.

Ik werk. Vast.
Niet in een reclamebureau, wel in een copycenter van formaat. Iets meer dan een maand nu en ik vind het leuk. En ik heb m’n eerste echte loon ontvangen. En dat is ook leuk!

Ik houd nog steeds allerlei knipsel, frutsels, dingetjes bij, die ik dan op een verloren avond in m’n Moleskine kleef. Al dan niet met een zinnetje erbij dat ik ergens hoorde en dat me inspireerde. Ofzoiets.

Binnenkort stop ik in het Chinees restaurant. Want van maandag tot vrijdag werken en dan nog een dag in het weekend, is me teveel.
Teveel tijd dat ik niet bij hem ben.

Elke seconde dat ik niet bij hem ben, is er één teveel. En elke seconde dat we samen zijn, zijn we samen het seutigste, onnozelste, beste koppel in the history of koppels.

Al zeg ik het zelf.

Zij gilt (tevergeefs, trouwens) naar één van de zovele DJ’s op Laundry Day “zet dat hardeeeeeeeeeeeeeeeeeur!”.
Hij zegt “dat is waarom ik u zo graag zie.”
Zij weer “hu? Omdat ik roep?”
Hij “nee, omdat gij echt een grave zijt.”

En ik zie hem graag omdat hij mij, de minst grave persoon dat er is, graaf vindt.
Oh en ook een beetje omdat ie gisteren tegen me zei “gij zijt mijn monica” (electronica, nvdr).

Ik gaf hem zijn zelfgemaakt verjaardagscadeau;
hij vroeg welk lettertype ik gebruikt had en ik wist waarom ik hem zo graag zie.

Hij vroeg dat trouwens alleen maar omdat ie weet dat ik gek ben van lettertypes, niet omdat hij er zelf ook gek van is.

Een weekendje weg.
Weg van alles en iedereen, behalve van hem.

Nuja, alles en iedereen is veel gezegd, Amsterdam was best druk. Druk met Duitsers en Spanjaarden en Hollanders natuurlijk en ons.

Dag één veel gestapt, echt veel.
Het centrum, de Jordaan, de Albert Cuypmarkt enzovoort…
Heb voor de eerste keer Burger King gegeten en we zijn een paar keer verloren gelopen, maar dat vergalde de pret niet.
Op zoek gegaan naar een winkel die niet meer bestaat – toch niet op het adres dat ik had – en dan iets gedronken op een terras naast een hopje brakke Amsterdammers en een paar irritante Duitsers.
’s Avonds lekker gegeten en dan heel moe maar heel voldaan terug naar ons gezellige hotelletje.

Dag twee een uurtje langer geslapen, de beste pannekoeken ooit gaan eten bij Pancakes en naar het Wertheimpark voor het Aushwitzmonument.
Na een rustmomentje in het park, de tram op naar de Eilanden voor een skateshopbezoek.
Appéritief op het Rembrandtplein, dinner bij een louche Italiaan en dan huiswaarts. Nog moe-er en voldaner dan de dag voordien.

Amsterdam, thuisbasis van de Jeudg van Tegenwoordig en André Hazes, will forever be ours. Want wat ik het meest zal onthouden, is hoe ik dit weekend nog harder voor hem viel.

PS Bij Silverscreen, een filmwinkeltje op de Haarlemmerdijk, kocht ik eindelijk Control, de verfilming van Joy Division leadzanger Ian Curtis’ leven. Heb hem deze middag gezien en oh god, geweldig!

Om half twaalf nog op een terrasje zitten zonder trui mét bubblegum-roze flipflops, dààr ben ik fan van.
En toch wordt het hoog tijd dat hij terugkomt.

Omdat ik mijn avondjes op bubblegum-roze flipflops (en zoveel meer) met hem wil delen.

Harde koelheid.
Koele hardheid.
Grote-mond-klein-hartjes-gewijs.
Zelfbescherming is an evil thing.

Dat ‘k graag over u wil bloggen, maar dat niemand er zaken mee heeft.

En dat ‘k u stiekem wel echt graag zie.

A’dam, here we come!

Of het nu officiëel een hittegolf was of niet, het was warm, superwarm, de vier dagen van Werchter.
Ik heb nooit zo bruin gezien als nu en ik was ook nooit zo blij een douche te kunnen nemen, als gisteren.

Het was een geweldige editie, hoewel ‘k de vierde dag er echt teveel aan vond. Ik had genoeg van de warmte en smeekte om regen. Toen die eraan kwam, was ik tot op m’n ondergoed doorweekt en had ik kou. Het is ook nooit goed, zegt men dan.

De line-up was geweldig, ik som voor u op wat ik allemaal gezien of gehoord (vanop een afstandje in het gras) heb:

DONDERDAG

• Eagles of Death Metal gehoord terwijl ‘k in de rij stond om m’n ticket in te wisselen voor een geel bandje met klavertje-drie erop.
• Lily Allen gezien.
• Dave Matthews Band gehoord.
• Placebo gezien.
• Pendulum gezien en gedanst.
• Oasis gezien. (Arrogante kakkers)
• The Prodigy gezien en gedanst.

VRIJDAG

• Just Jack gezien en gehoord vanuit de schaduw. Leuk wakker worden.
• White Lies een beetje gehoord.
• Tussendoor een dansje gedaan bij de Jupiler Saloon.
• Elbow gezien.
• Bloc Party gezien.
• The Streets gemist wegens te lui om van Main naar Marquee te gaan. Beetje spijt omdat ik ze nu op StuBru hoor.
• The Killers gezien.
• Coldplay gezien.

ZATERDAG

• Triggerfinger gehoord.
• Social Distortion gehoord.
• Rodrigo y Gabriela gehoord.
• Regina Spektor gehoord.
• Limp Bizkit gezien.
• Franz Ferdinand gehoord.
• Katy Perry gezien.
• Kings of Leon gezien.
• 2 Many DJ’s gezien en gedanst.

ZONDAG

• Metro Station gehoord.
• Mastodon gehoord.
• The Hickey Underworld gehoord.
• De Jeugd van Tegenwoordig gezien en gehoord wegens niet meer tegen de zon kunnen.
• The Script gehoord.

Mijn favo’s: Lily Allen, Just Jack, The Killers, Coldplay (absolute favoriet!), Limp Bizkit, 2 Many DJ’s en De Jeugd.
Mijn afknappers: Katy Perry (ze kan zingen maar babbelde meer dan wat anders), Metro Station en Mastodon.

Ik = nachtmens, vandaar:

Wat op dit moment mijn obsessie is

I knew it all along. Die stomme Kimberley wilde dus wel degelijk al die sterren op haar muile, ze schrok gewoon van papie’s reactie.

I don’t blame him, als mijn dochter met 56 sterren op haar gezicht zou afkomen, zou ik ook niet goed gezind zijn.
Het feit dat ze hem niet vertelde wat ze ging laten zetten is dom, uiterst dom. Maar het feit dat ze achteraf dan loog over dat ze in slaap gevallen was en weet ik veel wat ze nog allemaal zei (ik versta ze meer niet dan wel) vind ik gewoon degoutant. Geen getatoeëerde kat die gelooft dat je in slaap kan vallen tijdens het tatoeëren.

Als het kind dan op een Nederlandse talkshow wordt verteld dat de camera’s afstaan en ze nu heus wel de waarheid kan zeggen, gelooft ze dat nog ook…

Hoe kan je nu zo dom zijn, vraag ik me dan af?